Van de redactie

Er komt een moment in je leven dat je jezelf iets hoort zeggen en denkt: oké… dit is hoe het begint.

Bij mij begon het met mijn moeder. Het mensje is inmiddels 76 jaar. Als ik haar vraag hoe het gaat, zegt ze steevast dat het “wel gaat”. Inmiddels weet ik dat daar een complete analyse achter zit: de boodschappenbezorger die nét anders had kunnen inpakken, een planning die zonder overleg is verschoven en de wereld die zich opnieuw niet helemaal naar verwachting gedraagt.

Vroeger vond ik dat vooral grappig. Tegenwoordig herken ik er dingen van mezelf in. En dat is een stuk minder ontspannen.

Zo hoorde ik mezelf laatst zeggen dat zware boodschappen best onderin de tas mogen. Dat soort zinnen. Zinnen waarvan je vroeger dacht: wie maakt zich daar nou druk om? Blijkbaar iemand die langzaam richting “het gaat wel” beweegt.

Mijn moeder volgt ondertussen vanuit haar appartement het parkeerbeleid van de buurt alsof ze door de gemeente is aangesteld. Wie waar staat, hoe lang en of dat allemaal wel klopt. Alles wordt gezien, gewogen en voorzien van commentaar. Ze heeft zelf geen rijbewijs, dus laat staan een auto, maar wel een uitgesproken mening. En ergens voel ik dat ik daar gevaarlijk dicht tegenaan zit. Ik heb mezelf al een paar keer horen denken: die staat daar wel onhandig geparkeerd zeg…

Ook de fysio komt bij haar thuis. Daar is ze enthousiast over. “Leuke meid”. Dat is iemand waar ik vroeger nog gewoon naast zat in de klas. En terwijl mijn moeder vrolijk haar oefeningen doet, zit ik vooral te verwerken dat mijn generatie inmiddels aan huis komt om mijn moeder soepel te houden. Het is een complex, licht ontregelend concept waar ik nog niet helemaal doorheen ben.

En dan de planning. Als er iets verschuift, is dat een ding. Waarop ik zeg dat ze toch verder weinig op de agenda heeft. Dat blijkt een misrekening. Want “niks gepland” betekent blijkbaar niet dat er ruimte is. Het betekent dat alles al precies goed stond zoals het was.

En daar zit het gevaar. Want ik merk dat ik het begin te begrijpen. Dus ik heb besloten dat ik me ertegen ga verzetten. Ik accepteer verkeerd ingepakte boodschappen. Ik laat parkeerdrama’s aan me voorbijgaan. En ik ga ontspannen om met veranderende tijden.

Maar goed… verder gaat het wel!