Team Mont FendertToux bereikt de top

De week begon nog betrekkelijk ontspannen. Op woensdagmorgen fietste ondergetekende  samen met Edwin Matthee, op zijn roeifiets, door de Gorges de la Nesque. Een route door een indrukwekkend rotsachtig landschap, met lange, geleidelijke beklimmingen. Wat mij betreft de mooiste route die ik in mijn ‘fietscarrière’ gefietst heb. Voor wie zichzelf niet direct tot de geboren klimmers rekent, een aangename kennismaking met het fietsen in de Provence.

Later die dag maakte de rust plaats voor het officiële programma van ColSensation. Tijdens de teampresentatie werden alle 29 deelnemende teams voorgesteld. Mont FendertToux mocht als derde het podium op.

Dat gebeurde onder de klanken van ‘It’s My Life’ van Bon Jovi. Vooral de zin ‘I just want to live while I’m alive’ paste volgens het team bij de reden waarom het naar Frankrijk was gekomen. Genieten van het leven, maar tegelijkertijd iets proberen te betekenen voor mensen die met kanker te maken krijgen.

Daarna was er eten. Heerlijk eten, al bleken volgens de deelnemers de borden eigenlijk iets te klein voor het buffet van Fons Dekkers Catering. Het smaakte naar meer. De avond werd afgesloten met spelletjes en een drankje in de gezamenlijke tent.

Donderdagochtend werden de deelnemers naar de tent gelokt door een combinatie die moeilijk te negeren was: een Franse zanger, ‘Aux Champs Elysées’ en de geur van gebakken eieren, stokbrood en croissants. Het gezamenlijke ontbijt vormde een sfeervol begin van de dag waarop de spanning langzaam begon toe te nemen.

Daarna werden de fietsen gecontroleerd, kleding klaargelegd en een tas met spullen voor op de top ingeleverd. De Mont Ventoux kwam steeds dichterbij.

In de middag veranderde de sfeer. Drie deelnemers vertelden over hun persoonlijke ervaringen met kanker en over de gevolgen van de ziekte voor henzelf en hun familie. Verhalen die duidelijk maakten waarom zoveel mensen die week naar de Provence waren gekomen.

Na een laatste gezamenlijk diner, ditmaal met vooral veel pasta, werd het opvallend rustig op het vakantiepark in Aubignan. De grappen verdwenen niet helemaal, maar iedereen wist wat er de volgende ochtend wachtte.

Vrijdagmorgen vertrokken Menno, Jos en ik om 5.15 uur per auto naar Bédoin. Energie verspillen voordat de klim begonnen was, leek niemand verstandig.

Om zes uur stapten ze in het donker op de fiets. Uiteraard wel met verlichting op.

De eerste kilometers van de Mont Ventoux zijn verraderlijk vriendelijk. De weg loopt omhoog, maar nog zonder de steile percentages waarvoor de berg berucht is. In het donker waren op de helling overal kleine fietslichtjes zichtbaar.

Na ongeveer zes kilometer veranderde dat beeld. Bij de eerste haarspeldbocht begon het bos en daarmee een van de zwaarste gedeelten van de beklimming vanuit Bédoin.

Vanaf daar reed ieder zijn eigen tempo. Menno en Jos bleken de betere klimmers. Of sommigen wilden gewoon wat langer van de berg genieten . . . .

De 3 fietsers hadden wel 1 overeenkomst. Een aantal keer proberen om lichter te schakelen. Terwijl we al in het lichtste verzet fietsten. Er zijn er zelfs afgestapt om te kijken of de rem van het achterwiel aanliep of de versnellingen niet goed functioneerden . . . .

Het was gewoon de Mont Ventoux.

Bij het waken van de dageraad, rond 7.00 starten de 17 wandelaars voor hun beproeving. Onderling was er een nog wedstrijdje tussen Davey en Jurrian wie er het eerste boven was.

Menno en Jos bereikten vroeg de top en hadden kennelijk nog energie over. Ze besloten daarna ook de zware beklimming vanuit Malaucène op de fiets aan te gaan. Zelf daalde ik af naar Chalet Reynard, waar samen met de lopers met crêpes en cola de energievoorraad werd aangevuld. Daarna heb ik het laatste deel opnieuw afgelegd, ditmaal te voet met de wandelaars.

Op de top wachtte een ontvangst die bij veel deelnemers nog lang zal blijven hangen. Met de roeptoeter van super enthousiaste Guyot, aanmoedigingen van de organisatie en teamleden die elkaar opwachtten, veranderden de laatste meters van een zware beklimming in een feestelijke aankomst.

Iedereen van Team Mont FendertToux bereikte de en zijn/haar eigen top.

Vrijdagavond volgde de gezamenlijke afsluiting met een barbecue. Tijdens een korte film over de actiedag werd vervolgens bekendgemaakt hoeveel alle deelnemers samen hadden ingezameld.

Voor ons team stond de teller op € 31.147,10. Daarmee eindigde het team als derde wat betreft de ingezamelde opbrengst. Super mooi om te zien dat ‘De Fendert’ achter ons stond. Waarvoor dank.

Het totale bedrag van ColSensation kwam uit op € 486.727,-.

Even was het stil.

Daarna niet meer.

Na maanden van organiseren, trainen, appelflappen verkopen, activiteiten bedenken en donaties verzamelen, mocht er worden gevierd. De week in Frankrijk kende veel gelach, vermoeide benen en ook momenten waarop de emoties dichtbij kwamen.

Maar bovenal bleek de top van de Mont Ventoux deze week niet alleen op 1.912 meter hoogte te liggen.

Voor Team Mont FendertToux lag hij ook in die ruim € 31.000,- die dankzij deelnemers, sponsoren, deelnemers aan de activiteiten en donateurs bij elkaar werd gebracht.

Een topprestatie, in meer dan één betekenis van het woord.