Stichting Ambulance Wens Nederland maakt wat onmogelijk lijkt, mogelijk.
Herinneringen voor het leven
In Rhoon woont Kees Veldboer. Hij bedenkt aan de keukentafel een plan. Als je nou eens een ambulance hebt, die zieke aan het bed gekluisterde mensen kan vervoeren naar een plek waar ze nog graag een keertje willen zijn. Van een dagje aan het strand, een bezoek aan de dierentuin tot gewoon een goede vriend nog eens bezoeken. Hoe meer hij er over nadenkt, hoe duidelijker hij het voor ogen krijgt.
Het is 2017. Kees Veldboer gaat naar het Reinier de Graafgasthuis in Delft en overlopend van enthousiasme vertelt hij over zijn stichting die al tien jaar wensen vervuld van mensen die afhankelijk en aan het bed gekluisterd zijn. Mensen zonder veel toekomst, maar die nog graag een keertje………….
In dat ziekenhuis werkt Sylvia Nagtzaam - van Eijk, die geboeid luistert naar het verhaal van Kees.
Sylvia groeit op in Fijnaart. Ze gaat er naar school en vertrekt tenslotte in 2012 naar Roosendaal. Daar woont ze tot 2023 om weer terug te keren naar Fijnaart. Ze heeft inmiddels een vaste partner en krijgt in januari 2023 een zoontje: Scott. Roosendaal is een prima stad, maar wel erg druk. Ze verlangt weer naar een rustige plaats. Het ligt voor de hand naar Fijnaart terug te keren: lekker vertrouwde omgeving, vrienden en familie in de buurt, rustiger dan de grote stad. Ook het idee dat Scott op dezelfde school zal gaan als waar zij zelf onderwijs heeft gevolgd. Ook al bestaat de “Julianaschool” niet meer en is dat nu “De Fijne Aarde”. Scott is er al ingeschreven.
Sylvia werkt ook niet meer in het ziekenhuis in Delft, maar voor de Stichting “Sjaloom Zorg” op Goeree-Overvlakke. Deze Stichting zorgt voor mensen met een beperking.
In 2024 leest Sylvia een oproep voor nieuwe vrijwilligers van de Stichting Ambulance Wens Nederland. Ze herinnert zich weer het verhaal van Kees Veldboer, die deze stichting in het leven heeft geroepen. Kees is inmiddels overleden, maar zijn zoon Kees junior zet het werk van zijn vader voort. Sylvia meldt zich aan en wordt vrijwilliger. Ze ziet wat er van het plan van Kees terecht is gekomen. Er zijn 10 ambulances waarin mensen vervoerd worden door heel Nederland en soms zelfs over de grens. Het is een landelijke stichting geworden. Er zijn enkele andere stichtingen die Kees’ idee hebben overgenomen, zelfs in het buitenland. De samenwerking met deze stichtingen is prima.
Sylvia wordt ambassadeur van de Stichting Ambulance Wens Nederland en zet zich in, naast het vervullen van wensen van mensen, voor meer naamsbekendheid voor de Stichting. Het doet Sylvia zeer als zij hoort: “Had ik het maar van jullie geweten, dan had ik jullie gebeld om de wens van mijn oma te vervullen.”
Sylvia geeft enthousiast voorbeelden van de keren dat zij “op wens gaat”. Een moeder van een man in Fijnaart woont in Fendertshof en heeft als laatste wens naar NAC Breda te gaan. Het wordt georganiseerd en ze overlijdt enkele dagen later. Een vrouw die in het ziekenhuis belandt gaat direct naar een hospice. Haar huis ziet ze niet meer terug. Haar wens is nog een keer de zee te zien en even in haar huis te zijn. Een jonge man van 40, lijdend aan de ziekte van Huntington, wil graag naar een Hard Stylefestival in de Brabanthallen.
Een ander aangrijpend verhaal is dat van de man die in Spanje wil overlijden en worden begraven. Het wordt geregeld in samenwerking met wensambulances uit het buitenland.
De Stichting Ambulance Wens Nederland moet het hebben van donaties en sponsoring en heeft daarvoor een ANBI-keurmerk. Er een intentieafspraak met de Stichting Roparun om de nodige ambulance aan te kunnen schaffen.
Als de 25.000e wens is bereikt wordt bij dit feit stilgestaan in de Laurenskerk te Rotterdam. Koning Willem Alexander is ook aanwezig. Daar wacht de stichting nog een grote verrassing: een donatie van de Postcodeloterij van €450.000,--.
Sylvia's grootste voldoening: “Naast het zien van de blijdschap en dankbaarheid van de mensen van wie een wens vervuld wordt, is er het zogenaamde ‘keukentafelgevoel’. Zo is alles begonnen; aan de keukentafel, zo is het nog steeds. De vrijwilligers zijn steeds andere mensen, maar de saamhorigheid om schijnbaar onmogelijke wensen voor mensen te vervullen is geweldig.”
Opmerkelijk…. de stichting heeft een wachtlijst voor vrijwilligers. Maar aanmelden is altijd goed; er vertrekken mensen, dus zijn er weer nieuwe mensen nodig. Vrijwilligers moeten wel BIG-geregistreerde verpleegkundigen zijn. Chauffeurs worden gezocht onder (gepensioneerde) brandweermannen, politieagenten of ambulancechauffeurs.
“Ik zou zo graag naar mijn zus in Oude Pekela willen, die volgende maand negentig wordt. Maar ja… ik kom mijn bed niet meer uit.” Het verplegend personeel van de hospice knikt begrijpend. Natuurlijk bieden ze goede zorg, maar…..
“Eureka… Ik bel 085-4444288 en dan spreek ik met iemand van de Stichting Ambulance Wens of ik vul het wensformulier of de site www.ambuklancewens.nl in. Ik weet zeker dat het geregeld wordt."
Sjerp Vormeer
