De regisseur is overleden, maar de film gaat door.

John wilde als mensenmens graag zoveel mogelijk mensen bij elkaar zien en bij wie het aan niets mocht ontbreken. Dat was de voornaamste reden dat er gekozen is voor het bedrijfspand aan de Emmerblok. De bijeenkomst, geheel geregiseerd door John zelf, maar geleid door dominee Ruben Schep, was een combinatie van een kerkdienst en een evenement. En John was er door vooraf opgenomen filmpjes zelf bij. Met een paar keer “sssst” kreeg hij de zaal stil om even later te worden geïnterviewd over zijn leven. Jeroen Bom, Erik Bom en Stefan Mol haalden dierbare herinneringen op, waaruit duidelijk werd dat John een atypische ondernemer was. Samenwerken en iets goeds neerzetten waren belangrijker dan bedrijfsresultaten. We zagen prachtige familiefoto’s en luisterden naar mooie muziek. Na afloop was er voor iedereen koffie, thee, limonade en wijn met broodjes of een brownie.

Aan de Emmerblok vierde John ook feesten, o.a. als de zaak een aantal jaren bestond, waarop niets te gek was. Werknemers en gasten moesten het naar de zin hebben. Er traden artiesten op als Xander de Buisonjé, Rob de Nijs en ook Erik Ekdom kwam een half uur de disco verzorgen. Frank Lammers heette de mensen welkom. John zat onzichtbaar in een bedrijfsbus op het pad en stond in verbinding met Frank. John meldde hem allerlei “weetjes”, die Frank dan kon gebruiken bij zijn welkomstwoorden, tot verbazing van de gasten. Op het grote feest waren allerlei gekoelde dranken aanwezig en voldoende eten uit vijf wereldkeukens. Niemand kwam iets te kort, terwijl meer dan honderd auto’s de parkeerplaats vulden.

Op de rouwkaart staat de zin “Samen kijken wij terug in dankbaarheid”. John leidde een goed leven met zijn harmonieuze gezin. Hij was een goede man voor zijn vrouw Hetty en een goede vader voor de kinderen Jeroen, Erik en Karin. John werkte, na wat andere baantjes, voor een gerenommeerd ingenieursbedrijf. Na tien jaar kreeg hij een verschil van inzicht met de directeur. Ontslag volgde maar John ging niet bij de pakken neerzitten. Hij begon voor zichzelf in de speelhoek van de kinderen. John kreeg te maken met een concurrentiebeding: de eerste vier jaar mocht hij geen klanten van zijn oude werkgever overnemen. Hij haalde al snel twee grote klanten binnen: attractiepark de Efteling – nog steeds een grote klant – en Tetrapak, een verpakkingsbedrijf op industrieterrein Moerdijk.

De speelhoek was al snel te klein, dus een verhuizing naar de garage volgde. Ook die was snel te klein en er werd een bedrijfspandje gebouwd werd op het bedrijventerrein bij Fijnaart. Het bedrijf bleef groeien en dus werd er een etage bovenop gebouwd. Toen de vier jaar durende periode van het concurrentiebeding voorbij was, kwamen veel oude klanten bij John terug.

John wilde graag verder uitbreiden in Fijnaart, maar dat bleek moeilijk. Daardoor moest hij tot zijn spijt uitwijken naar Oud Gastel, waar het bedrijf verder groeide en groeide.

Je vraagt je af wat het geheim is van zo’n geweldige groei. Op de rouwkaart staan vier woorden die het geheim verklappen: John was een verbinder. Ook al hoorde je niet tot zijn intimi; als je hem ontmoette, praatte hij met je alsof hij een goede vriend van je was: open, eerlijk en betrokken. Hij herinnerde zich ook altijd wie je was. Het toonde John als een mensenmens, die graag en spelenderwijs met mensen omging: vriendelijk en belangstellend. Vervolgens moest alles perfect verlopen (“Zelf zaken tot in detail voorbereiden en uitvoeren zit in mijn DNA.”  citaat John Bom) en was hij een ras-ondernemer, met een groot technisch inzicht en een hoop creativiteit. Hij ontving diverse ondernemersprijzen: ‘Moerdijk ondernemer 2011’ en 'Business Award Halderberge 2024'. Zelf formuleerde hij het geheim anders: “Allereerst moet je elkaar kunnen vertrouwen. Wij hebben geen klanten, wij hebben relaties.” Kijk… dat klinkt net even anders. En inderdaad… als John je niet vertrouwde, deed hij ook liever geen zaken met je.

Je werd trouwens niet zomaar werknemer bij Bom Engineering. Had je een geweldig mooi diploma of certificaat, een goeie opleiding, maar nooit aan een brommertje gesleuteld, werd je niet aangenomen maar slechts bedankt voor je komst.

Hoe groot het bedrijf ook werd, John vergat nooit hoe hij zelf begon. Hoe lastig het uit de goot klimmen was. Daarom ondersteunde hij jonge, nieuwe ondernemers. “Ga eerst maar eens beginnen en later zien we wel.”

Al sinds 2013 heeft John het bedrijf overgedragen aan zijn twee zonen Jeroen en Erik en andere compagnons. Hoewel de nieuwe directeuren het prima doen (volgens de berichtgeving van de personele nieuwsbrief ‘de Bommelding’),  bleef John altijd op de achtergrond met het bedrijf bezig. Vooral met de feesten. Hij vierde zijn laatste verjaardag nog op de zaak in het vermoeden dat dit mogelijk zijn allerlaatste verjaardag zou kunnen zijn.

John wilde altijd graag overal de regie houden, in gezondheid en ziekte. Een paar weken geleden nog gingen John en Hetty op wintersport. Menigeen, waaronder de artsen, schudde wellicht het hoofd. John niet: nog één keer de besneeuwde bergen zien, nog één keer op het terras zitten en mensen kijken die aan het skiën zijn, nog één keer… een laatste herinnering.

Op 28 maart viel het doek. John moet de regie uit handen geven. Maar we kunnen er zeker van zijn dat zijn gezinsleden goed verzorgd achterblijven. Het zal wel stiller worden in huize Bom. Ook het bedrijf is in goede handen. We kunnen met een gerust hart naar de Efteling voor een ritje in ‘de Baron’, ‘Joris en de Draak’ of ‘De Vliegende Hollander’. We wensen Hetty, Jeroen, Erik, Karin, hun partners en kinderen alle sterkte voor de komende tijd.

De grote regisseur is overleden, maar de film gaat verder. En wie weet…. zit John er op een afstand naar te kijken en moet hij glimlachen van voldoening om wat hij ziet.                                 

Sjerp Vormeer